• Archief
<B><EM>OldtimerStory</B></EM> Jaguar E-type 50 jaar

OldtimerStory Jaguar E-type 50 jaar

1961. Anton Geesink is wereldkampioen judo, John F. Kennedy wordt ingezworen als president, Juri Gagarin is de eerste mens de ruimte in, de Berlijnse Muur wordt gebouwd en Jaguar Cars komt met de E-type. Een voor een zijn dit nu iconen van hun tijd, maar Anton, John F en Juri zijn niet meer onder ons en de Berlijnse Muur is afgebroken. De Jaguar E-type is echter een levende legende. Door velen wordt de E-type gezien als de mooiste sportwagen ter wereld. Wat je er ook van vindt, hij staat wel mooi op de eerste plaats bij de sportwagen uit de jaren zestig. Het geheim van het succes van de E-type was zijn revolutie in het ontwerp, de prestaties en wegligging. Maar belangrijk nog was de prijs de grootste reden voor het succes. Deze lag namelijk een stuk lager dan die van de concurrerende modellen. Jaguar wist in 14 jaar tijd meer dan 70.000 exemplaren te verkopen.

Jaguar E-type 1961 FHCWanneer de Jaguar E-type debuteert op de Autosalon van Genève en beschikt dan over een 3,8 liter 6-in-lijnmotor die van de XK150S kwam. Jaguar Cars beloofde een topsnelheid van maar liefst 240 kilometer per uur, omgerekend was de E-type dus goed voor de magische 150 mijl per uur grens. Dat alleen was al een verkoopargument dat stond als een huis. Dat het van meet af aan al twijfelachtig was of de E-type de beloofde topsnelheid wel kon halen was niet zo belangrijk. De achteraf tot Series I gedoopte eerste E-type was leverbaar als OTS (Open Two Seater) en FHC (Fixed Head Coupe). Beide varianten bieden plaats aan twee personen. Om niet alleen een hoge topsnelheid mogelijk te maken, maar ook een wegligging te garanderen passend bij een sportwagen kreeg de E-type rondom onafhankelijke wielophanging en bekrachtigde schijfremmen rondom. Beide features waren in 1961 nog lang geen gemeengoed.

De nieuwe Jaguar kreeg een zelfdragende carrosserie mee met aan de voorkant een groot subframe dat met bouten aan de carrosserie was bevestigd. De motorkap bedekt de hele voorkant, spatborden, grille en bumper scharnieren mee als de motorkap wordt geopend. Hierdoor is de motorruimte goed toegankelijk, maar bij schade aan de voorkant is reparatie lastig en duur.

Jaguar E-type 1966In maart 1961 is het zover de Jaguar E-type is daadwerkelijk in productie. Bijzonder genoeg zou het tot juli 1961 duren voor er E-types voor de Engelse markt worden geproduceerd. Na 300 exemplaren is de eerste grote wijziging al een feit. De vlakke vloerpanelen verdwijnen om de binnenruimte iets te vergroten. Tot 1967 worden doorlopend kleine wijzigingen doorgevoerd, waarbij de grootste wijziging de introductie van een 2+2 model in 1966 met een verlengde wielbasis is. In 1967 vinden een groot aantal aanpassingen plaats als opmars naar een tweede serie die in 1969 in productie gaat. De E-types uit 1967 en 1968 worden dan ook wel aangeduid als Series 1½.

Jaguar E-type Series 3 V12De Series 2 krijgt een aangepast uiterlijk. Technisch is de motor aangepast voor de nieuwe Amerikaanse milieu-eisen en is er nu optioneel stuurbekrachtiging en airco af fabriek leverbaar. Om de motor beter te koelen worden er dubbele ventilatoren toegepast. Ook het dashboard wordt aangepast om te voldoen aan nieuwe Amerikaanse eisen op het gebied van veiligheid. De Series 2 heeft maar een kort bestaan. Al twee jaar later, in 1971 volgt de laatste, Series 3. Grootste nieuws is onder de motorkap te vinden als daar de nieuwe 5.3 liter V12 zijn plek vindt. Vanaf dat moment wordt de E-type alleen nog als cabriolet en 2+2 coupe met lange wielbasis aangeboden en zijn zaken als stuurbekrachtiging en airco standaard geworden. In 1975 valt het doek voor het icoon van de jaren zestig. Jaguar komt met de XJ-S als opvolger.

Jaguar E-type LightweightOp basis van de E-type werd in 1963-1964 een speciale lichtgewicht versie in een kleine serie gebouwd om aan races deel te nemen. Tussen 1963 en 1966 werd aan tal van lange afstand races deelgenomen. Zo werd de E-type bijvoorbeeld in Sebring en herhaaldelijk in de 24-uursrace van Le Mans ingezet. Onder de meest populaire lichtgewicht piloten Briggs Cunningham, Jackie Stewart en Peter Lindner. De Jaguar E-type bleek erg snel, maar bereikte weinig succes. Peter Lindner leidde rond met zijn lichtgewicht op de 1000-kilometer race op de Nürburgring in 1963 in de eerste ronde, maar viel uit na een technische storing. Bob Jane won the 1963 Australian GT Championship in E-Type In de 12-uurs race in Reims in 1964 wist een E-type ook een klasse te winnen: Dick Protheroe won de GT-klasse in drie liter cilinderinhoud. De 1000-km race van Parijs was met John Protheroe Coundley zevende en won opnieuw zijn klasse.

terug naar voorpagina