• Archief
<B><EM>TerugBlik</B></EM> Onze Opel Kadett 1.2S 1979

TerugBlik Onze Opel Kadett 1.2S 1979

Het is januari 1990 en ik prijs me gelukkig dat ik midden in de winter niet langer op ben aangewezen op een oude Zundapp. Bij de eerste poging mag ik het felbegeerde roze papiertje, de ‘roze card’ moest nog worden uitgevonden, in ontvangst nemen. Nog mooier is dat mijn eerste auto al klaar staat. Een ‘Ferrari’ rode Opel Kadett. Een C2 voor de kenners. En met bouwjaar 1979 een van de laatste van achterwielaangedreven Kadett’s die de fabriek in Rüsselsheim heeft verlaten. De Kadett was overigens een deeltijdauto, best modern voor die tijd. Samen met mijn broer, die zijn rijbewijs al had, was ik eigenaar. Dat het een rode Kadett is geworden kwam weer door het feit dat een oudere zus was getrouwd en de auto niet meer gebruikte. Zij had een Kadett gekocht omdat mijn vader jarenlang ook Kadett reed en daar wel vertrouwen in had. Kortom een echte familieauto.

Natuurlijk moest de Kadett wel een beetje worden aangepast aan de wensen van de kersverse berijder. Niet in de laatste plaats om het imago van familieauto een beetje af te schudden. Zo werd de Yoko (inderdaad het allergoedkoopste merk autoradio ooit) het veld ruimen voor een Supertech (inderdaad het op twee na goedkoopste merk autoradio ooit). Uiteraard konden een paar grote luidsprekers niet achterblijven. De Kadett had in een vorig leven een LPG installatie gehad. Nadat deze was verwijderd stond de auto aan de achterkant wat hoger dan aan de voorkant. Dat werd nog eens versterkt door het feit dat de vorige eigenaar bredere banden had gemonteerd. Bij de eerste aflevering had de garage voorop (waarschijnlijk uit kostenoverweging) echter weer de standaardmaat gemonteerd. Met voor smalle en achter brede banden en iets ‘verhoogde’ vering zag het er best ‘sportief’ uit. My little red Kadett. En natuurlijk een sticker op de achterklep ‘2 fast 4 U’.

Achteraf gezien kan wel worden gesteld dat het een vrij probleemloze auto was. Het woord onderhoud was nog niet echt tot ons doorgedrongen en de 1.2S motor (60 pk!) werd regelmatig goed aangespoord. Roest was wel het grootste probleem, zo was de spatbordrand aan de rechterachterkant grotendeels gemaakt van plamuur, afgewerkt met een likje rode verf dat nog toevallig bij mijn vader in de schuur stond. Ook de bodem was niet helemaal fris meer. Dat leidde nog bijna tot een vroegtijdig einde. Mijn broer was bij het lassen aan de bodem vergeten de interieurbekleding te verwijderen. Ach, met een brandgat in de bekleding reed hij nog net zo goed. Het afscheid kwam in fasen. Toen mijn broer een nieuwe baan kreeg die alleen bereikbaar was met de auto was er geen sprake meer van een deeltijd auto en nam hij de Kadett over. Een half jaar later was de Kadett moegestreden en was het afscheid definitief. Ondertussen had hij wel een oude Ritmo met wat werk gekocht, maar besloot om een Volvo 343 DL verder te gaan. De Ritmo werd mijn eerste eigen auto. Daarover later meer.

terug naar voorpagina