• Archief
<B><EM>TerugBlik</B></EM> Mijn oranje Fiat Ritmo 65L

TerugBlik Mijn oranje Fiat Ritmo 65L

Als er een automodel snel de geschiedenisboeken in is gegaan is het wel de Fiat Ritmo. Toch zal ik niet snel mijn Ritmo vergeten. Om te beginnen was deze oranje Fiat Rimto 65L uit 1980 mijn eerste eigen auto. In mijn ogen een waardige opvolger van de deeltijd Kadett. Mijn broer had de auto onder een laag stof in een boerenschuur ontdekt. Heel lang had de auto nog niet stilgestaan, er zat nog meer dan een half jaar APK op. De reden dat de auto in de schuur was terechtgekomen was de koppeling. Die was kapot en de eigenaar kwam er niet aan toe om er een nieuwe in te zetten. Voor 450 ouderwetse guldens mocht de Ritmo, inclusief los bijgeleverde nieuwe koppeling, van eigenaar verwisselen. Zo kwam de auto bij mijn ouders in de garage terecht. Als student ontbrak het even aan tijd en urgentie om direct met de auto aan de slag te gaan, maar na een paar weken kwam er dan toch van. Samen met mijn broer werd de nieuwe koppeling ingebouwd en kon het Italiaanse rijden beginnen. Na een wat nukkige start, de Ritmo vond het niet leuk om stil te staan, kreeg de Fiat er al snel weer zin in. Inmiddels was ik op ‘kamers’ gegaan en als ik een weekend thuis was werd de Ritmo telkens weer een beetje verder aangepakt. Ondertussen werd de auto ook al gebruikt, de APK was nog steeds geldig.

Tegen de tijd dat een nieuwe APK noodzakelijk was had ik er wel vertrouwen in. De keurmeester echter niet en ik kreeg de opdracht om nog even verder te sleutelen. Met behulp van wat onderdelen van de sloop kreeg ik uiteindelijk toch een stickertje op de nummerplaat (wie kent het stickertje nog?). De sloperij waar ik voor onderdelen kwam was er nog eentje van het oude stempel. Een groot grasveld vol met autowrakken in verschillende staten van ontbinding en ontmanteling. Als potentiële koper ging je zelf het terrein op om op zoek te gaan naar het juiste onderdeel. Als je dat dan gevonden had was het was zaak om vooraf een prijs af te spreken voor het onderdeel. Wanneer je het onderdeel er eenmaal af had gehaald was de prijs altijd hoger. De uitbater dacht waarschijnlijk dat je toch geen zin had om terug te gaan en opnieuw aan de slag te gaan om er ander (goedkoper) onderdeel af te slopen. Natuurlijk was het ook altijd leuk om de sloopauto’s af te speuren om ‘upgrades’ voor je eigen auto te vinden.

Nadat de Ritmo weer een verse APK had bleek het een probleemloze auto die me (vooral in het weekend) overal naar toe bracht. Met een tweedehands Pioneer autoradio, een ‘booster/equalizer’ en een stel luidsprekers die de hele hoedenplank vulden was ook het geluidsniveau in het interieur prima. Ondanks dat de Ritmo prima voldeed kwam de auto opnieuw stil te staan. Deze keer omdat de eigenaar voor een aantal maanden naar het buitenland vertrok. Via een uitwisselingsprogramma kreeg ik de kans om stage te gaan lopen in Rusland. Een prachtige ervaring die ik niet graag wilde missen. Zeker omdat de Sovjet Unie op dat moment op zijn laatste benen liep en de wereld achter het IJzeren Gordijn op korte termijn drastisch zou veranderen. Tijdens de stage ging er ook een onbekende automobiele wereld voor mij open. Merken als ZAZ, UAZ, Moskvich en Volga waren mij totaal onbekend. Later zou ik dat ik ruimschoots goedmaken, maar zover is het verhaal nu nog niet. Met de vondst van een prachtige zeegroene Volga M21 werd mijn oranje Ritmo plotseling een Nederlands-Russisch ruilobject. De Ritmo kreeg een grote beurt en een flinke poetsbeurt en mocht aan zijn laatste rit met mij als eigenaar beginnen. In het najaar van 1992 reed de Ritmo probleemloos door wind, regen en sneeuw naar het Russische Pskov om daar een nieuw leven te beginnen.

De Ritmo in de Russische sneeuw

terug naar voorpagina