75 Jaar Mopar
Tijdens de recessie die volgde op de beurscrash van Wall Street in 1929 werd in de Verenigde Staten door de Federal Trade Commission een mandaat ingesteld waardoor de grote Amerikaanse automerken niet langer zelf onderdelen voor hun auto’s mochten verkopen. Dit mandaat werd ingesteld om te voorkomen dat ze een monopolie positie zouden krijgen. Als reactie hierop richten de grote autofrabikanten nieuwe bedrijfjes op die de verkoop van onderdelen op zich namen. Bij Chrysler was dit het bedrijf Motor Parts Corporation, bij Ford was dit MotorCraft en bij General Motors Delco en Remy, later Delco-Remy.
De Motor Parts Corporation werd in 1937 opgericht en de naam werd afgekort tot Mopar, een samenvoeging van Motor en Parts. De naam Mopar verscheen als eerste op de antivries dat als serviceonderdeel voor alle merken uit de Chrysler stal op de markt werd gebracht. Doordat alle merken uit de Chrysler groep, zoals Chrysler, Plymouth, DeSoto en Dodge, allemaal gebruik maakten van de Mopar onderdelen werd de naam Mopar al snel synoniem voor auto’s van de Chrysler groep.
In de jaren vijftig bracht Mopar allerlei accessoires en tuning-onderdelen op de markt en werd de naam Mopar met Nascar en later in de jaren zestig de Musce-cars verbonden. Vandaag de dag is Mopar nog steeds een begrip en hier vooral bekend van de tuning-onderdelen en het customizen van auto’s uit de Chrysler groep.
Schimmelpennink werd in 1967 lid van de Amsterdamse gemeenteraad. Hij stelde toen voor in Amsterdam tweeduizend collectieve fietsen beschikbaar te stellen, om het autoverkeer en de daarmee gepaard gaande luchtverontreiniging terug te dringen. Nadat dit witte fietsenplan was afgewezen ontwikkelde Schimmelpennink een collectief motorvoertuig. De Witkar was een cilindervormig voertuig op drie wielen, dat werd aangedreven door een 24 volt elektromotor van 2000 watt. Het leeggewicht bedroeg 452 kilogram; de topsnelheid bedroeg 30 kilometer per uur; de actieradius op een volle acculading was 15 kilometer. Wie een Witkar wilde gebruiken, moest lid worden van een vereniging en kon vervolgens een Witkar lenen van een van de vijf stations in de binnenstad. Een rit diende ook weer op zo een station te eindigen, waarna de accu’s van de Witkar binnen zeven minuten konden worden opgeladen.
Op 21 maart 1974 opende Irene Vorrink, op dat moment minister van Volksgezondheid en Milieuhygiëne, het eerste Witkarstation, aan het Amstelveld. Vanaf dat jaar was het systeem in gebruik met een 25-tal voertuigen en vier, later vijf, stations (Amstelveld, Elandsgracht, Nieuwmarkt, Oude Brugsteeg, Spui). Een levenslang lidmaatschap kostte 25 gulden; voor de sleutel moest jaarlijks 20 gulden worden betaald en de ritprijs bedroeg een dubbeltje per minuut.
Wat is er veertig nu eigenlijk veranderd? Vanaf 24 november 2011 zijn 300 smart fortwo electric drive auto’s beschikbaar die spontaan kunnen worden gehuurd zonder dat ze op een vastgestelde plaats weer ingeleverd hoeven te worden. Het is zelfs niet nodig om de car2go’s na iedere huurperiode op te laden, omdat de actieradius van de smart fortwo electric drive acht tot tien keer groter is dan de gemiddelde afstand die met een car2go wordt afgelegd en daarmee onderscheid de nieuwe elektrische variant zich belangrijk van de Witkar. Moet de auto wel worden opgeladen dan dat kan niet op slechts 5 laadstations in de stad zoals bij de Witkar, maar zijn er nu meteen al 400 laadstations in Amsterdam. Eind 2012 moeten dat er 1000 zijn. Natuurlijk is ook het concept van de auto duidelijk veranderd. Was de Witkar maar een simpel elektrisch karretje, de smart kan gezien worden als een volwaardige auto.